Werkbezoek

Sinds de opening van de ambachtsschool brengen ieder jaar bestuursleden een bezoek aan Burkina Faso. Sommige werkzaamheden kunnen alleen ter plekke geregeld worden en daarom is het noodzakelijk om minimaal 1 keer per jaar naar Afrika af te reizen. Het is met name belangrijk dat de beide Afrika Assessoren van het bestuur een bezoek brengen aan Bobo Dioulasso, om daar een indruk te krijgen van het verloop van de school en de mogelijkheid tot nieuwe projecten. Vaak vindt deze reis dan ook plaats aan het begin van het bestuursjaar. Zodat er gelijk veel informatie is om mee aan de slag te gaan en de bestuurders een goed beeld hebben van de situatie daar.

De werkzaamheden die tijdens een werkbezoek plaats vinden lopen uiteen van het bezoeken van de notaris, de bank of de verzekeringsmaatschappij tot het bezoeken van andere scholen en stichtingen. Ook wordt er elk bezoek een groot feest georganiseerd voor de leerlingen. Het is een unieke ervaring die ook van groot belang is voor de het goede verloop van de ambachtsschool en binnenkort ook de landbouwschool. Verslagen van afgelopen werkbezoek zijn hieronder te lezen. De foto's zijn te vinden in de fotomappen.

Verslag: Werkbezoek mei 2014

Nieuwsbrief Juni 2014

19-08-2014

Reisverslag Werkbezoek Burkina Faso, Mei 2014

Maarten Bloemendaal, Pieter-Bas en Brave, Fleur Folmer en Lara de Koning
Bobo Dioulasso, 04-05 tot 14-05 

Van 4 – 14 mei is een deel van M.O.E.T.-bestuur naar Burkina Faso afgereisd. Omdater veel tijd had gezeten tussen de vorige bezoeken en er heel veel bereikt kan worden tijdens een werkbezoek, was het belangrijk om vier maanden na de vorige reis weer te gaan. Het was een hele drukke en hectische week, waar onder andere verschillende aannemers een kritisch blik hebben geworpen op de tekeningen van de Landbouwschool, we eerdere projecten van de aannemers gezien hebben en de landbouwgrond in het dorp Toussiana bezocht hebben. Ook hebben we een bezoek gebracht aan de Ambachtsschool, waar we de mogelijkheden bekijken om het onderwijs te verbreden en te verdiepen. Met al deze nieuwe ervaringen in onze broekzakken komen we steeds dichter bij het begin van de bouw van de Landbouwschool.

Aankomst

Het moment dat we uit het vliegtuig stapten in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso, ondervonden wij een ware hitteshock. Wij belandden vanuit ons koude Kikkerlandje in een gebied waar het rond de 40 graden is. Na een overnachting in Le Pavillion Vert vertrokken wij in de vroege ochtend richting het vliegveld om naar Bobo Dioulasso te vliegen, de plaats waar de Ambachtsschool staat. 
Eenmaal aangekomen in Bobo, werden wij opgewacht door Moctar, de man om wie stichting M.O.E.T. draait in Burkina. Een hele charismatische man, die qua aantal jaartjes een heel wat hoger aantal op de teller heeft staan, maar qua uitgaan en drinken dolven wij allemaal het onderspit.

De eerste dag hebben we vergaderd met Moctar en de directeur van het landbouwproject, Drissa, om een plan de campagne voor de komende dagen op te stellen. Ook zijn we aan het einde van de middag naar een omliggende wijk gegaan, waar een paar dagen lang feest is. Er liepen angstaanjagende mannen met maskers, verkleedpakken en een zweep in hun handen. Zij mogen de voorbijgangers slaan met de zweep om zo de kwade geesten te verjagen, de doden te eren en de goede geesten te verwelkomen.

Ambachtsschool

We keken er heel erg naar uit om onze bestaande Ambachtsschool te bezoeken. Normaliter is er een praktische meeloopdag waardoor wij een goed beeld krijgen van de inhoud en de uitvoering van de lessen. Omdat de leerlingen binnenkort eindexamen doen, konden wij helaas niet lang blijven. De leerlingen zouden anders te veel afgeleid worden en ze waren geïnstrueerd om door te gaan met hun werk. Dat bleek erg lastig te zijn, overal waar we weg liepen hoorden we gegiechel en gefluister. Dit waren wij al gewend, overal waar we komen schromen de Burkinabe niet om te lachen en om ‘les blancs, les blancs’ te roepen. Het was heel leuk om te zien hoe de leerlingen bezig waren met hun werk en ondertussen probeerden niet naar ons te spieken.
Ook is het een traditie dat het M.O.E.T.-bestuur een schoolfeest of excursie voor de leerlingen organiseert. Omdat we redelijk snel na het vorige werkbezoek deze reis maakten en door de naderende examens hebben we besloten om deze keer een uitgebreide lunch te verzorgen voor de leerlingen. We zijn van te voren naar de veemarkt geweest om twee schapen uit te zoeken, die bereid werden door de kok van de school tot een waar feestmaal. We hebben nog twee interviews afgenomen met leerlingen die vorig jaar zijn afgestudeerd en leerlingen die komend jaar eindexamen doen. Deze interviews zullen later volgen!

Tijdens dit werkbezoek was één van onze hoofddoelen om de mogelijkheden te bekijken om het onderwijs op de Ambachtsschool te verbreden en te verdiepen. We willen het onderwijs verbreden door na het eerste jaar een splitsing te maken in leerlingen die alleen verder gaan met de praktische kant en leerlingen die de theoretische en praktische kant gaan leren. Leerlingen die het niveau van de theoretische kant niet aan kunnen, bieden we zo de kans om alsnog een van de ambachten te leren. We willen het onderwijs verdiepen door de leerlingen de mogelijkheid te geven om door te leren na de bestaande opleiding, een soort masterfase voor MBO. Wij zouden dan de enige school in Bobo Dioulasso zijn die dit aanbiedt.

Er is gebleken er vanuit de leerlingen en leraren veel vraag is naar de masterfase. Dit zal een project op de langere termijn worden door de grote omvang van het project. We zullen meerdere fondsen nodig hebben en we bevinden ons nu nog in een oriënterende fase. Voor de praktische leerweg is duidelijk geworden dat er nog twee lokalen gebouwd moeten worden om dit te realiseren. Dit zou wel op de korte termijn kunnen. Wij beogen dit vanaf september in te voeren.

Landbouwschool

Tijdens dit werkbezoek ging veel aandacht en tijd naar de voortgang van de Landbouwschool. We hebben gesprekken gehad met verschillende aannemers en we zijn in onderhandeling over de offertes. We moeten een afgewogen keuze maken om te bepalen welke aannemer dit project op zich mag nemen. In Burkina is deze keuze erg lastig, er wordt gekeken naar allerlei facetten zoals de betrouwbaarheid van de persoon, de kwaliteit van de andere projecten en de bereidheid tot het aannemen van lokale werknemers. Veel aannemers gebruiken kwalitatief slechte materialen, om zo de goedkoopste offerte te kunnen bieden en de opdracht te kunnen krijgen. Deze materialen komen veelal uit China, terwijl wij juist materialen uit Burkina willen gebruiken om de lokale omgeving werk te kunnen verschaffen. We staan op het punt om de knoop door te hakken welke aannemer we kiezen. We kunnen niet wachten tot we de eerste steen kunnen leggen!

Het bezoek aan het dorp Toussiana, waar onze Landbouwschool gebouwd gaat worden, was één van de hoogtepunten van de reis. Na ongeveer 75 minuten rijden, het laatste stuk over een hele hobbelige zandweg, stonden het dorpshoofd en de andere vertegenwoordigers van het dorp op ons te wachten. Er werd een officiële ceremonie voor ons gehouden, waar een sterk contrast te zien was tussen enerzijds het primitieve dorp en anderzijds de ‘Crazy Frog ringtone’ van een dorpsbewoner die keihard af ging. Er werd duidelijk dat er nog enige formaliteiten afgerond moeten worden, de dorpelingen willen ons hier graag bij helpen. Zij zien stichting M.O.E.T. en haar donateurs als een geschenk van God. Daarna kregen we een rondleiding over het prachtige, vruchtbare stuk grond waar de school gebouwd gaat worden. Ook mochten we binnen de hutjes kijken waar de dorpelingen slapen. Het was heel leuk om te zien dat de dorpelingen steeds minder verlegen zijn en steeds meer toenadering zoeken. Zo hebben we allemaal een Afrikaanse naam gekregen, maakten ze steeds grapjes en wilden ze heel graag met ons op de foto. We hebben die foto’s uitgeprint en het volgende bezoek meegenomen, verrassend genoeg vonden vooral de vrouwen het fantastisch om naar zichzelf te kunnen kijken.

Om er voor te zorgen dat het een heel vruchtbaar regenseizoen wordt, hebben de dorpsbewoners van Toussiana een Voodoo ritueel gehouden. Wij hadden de eer om hierbij aanwezig te zijn! Ze offerden drie kippen en gooiden munten met kolanoten. Toen deze eenmaal geaccepteerd waren door de Voodoo, raakten een aantal dorpsbewoners in een trance, waarna ze heel heftig gingen dansen tot ze bevrijd werden. Het was een hele bijzondere ervaring!

Al met al was het een fantastische reis, waar we heel veel van onze doelen bereikt hebben! We houden u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen van stichting M.O.E.T.

Namens het voltallige M.O.E.T. Bestuur teken ik,

Fleur Folmer
h.t. Ab actis stichting M.O.E.T.

Verslag: Werkbezoek januari 2014

Reisverslag werkbezoek Bobo Dioulasso, BurkinaFaso Januari 2014

Van 10 tot 19 Januari, Jesper Duivenstijn, Thijmen Francken, Lara de Koning en Max Kranendijk.

Van 10 Januari tot en met 19 Januari is een deel van het huidige en vorige M.O.E.T. bestuur op werkbezoek geweest in BurkinaFaso. Het was al meer dan een half jaar geleden dat het laatste werkbezoek was geweest, waardoor het bezoek hoognodig was en we iedere dag fulltime bezig waren. Het overgrote deel van de tijd waren we bezig met de vormgeving van het opzetten van de nieuwe school, de Landbouwschool. Hierbij was het belangrijkste om veel informatie te verzamelen over de materialen en bouwstijlen in Burkina Faso en om de landbouwgrond in beeld te brengen. Hiermee kunnen de architecten in Nederland de bouwtekeningen voor de school ontwerpen. Ook zijn er intensieve vergaderingen geweest met de directie van de Ambachtsschool, om de school verder te ontwikkelen en te verbeteren.

“Culture Shock”

Na een rustig en gezellig avondje in Parijs vertrokken we in de ochtend met vol goede moed naar het vliegveld Charles de Gaulle, om ons vliegtuig naar Burkina Faso te halen. Braaf op tijd kwamen we aan op de airport, maar eenmaal ingecheckt bleek dat ons vliegtuig kapot was en we wat uurtjes vertraging hadden. Na een vertraging van zes uur gingen we dan toch de lucht in, waarbij Lara dankzij haar “KLM moeder” in de business class mocht zitten. De aankomst in de hoofdstad Ouagadougou was eigenlijk vanaf minuut één, een soort van “culture shock”. In de meeste Afrikaanse landen zijn de stadscentra nog best modern, maar hier zag het er meteen al enorm verpauperd uit. Zelfs in het centrum waren de meeste wegen zandweggetjes en stond het vol met chaotisch neergezette huisjes met plastic daken. Toch was de stad wel heel levendig en leek iedereen op zijn gemakje van het leven te genieten.

Hierop volgde een busrit van zes uur over een verharde weg vol met gaten, waardoor onze billetjes een goede training te verduren kregen. Na wat vertraging kwamen we aan in Bobo-Dioulasso en werden meteen warm ontvangen door Moctar. Moctar is de grote held van stichting M.O.E.T.; een humorvolle en charismatische Burkinabe getrouwd met Franca (een Nederlandse vrouw). Ondanks zijn wat oude lichaam had hij nog steeds een ontzettend energieke uitstraling en liet hij dat met zijn fanatiek dansjes tot in de late uurtjes zien. Hij regelt heel veel voor ons in Burkina Faso en nam ons de hele week op sleeptouw.

Ambachtsschool

Met spanning keken we uit naar ons eerste bezoek aan de Ambachtsschool! Moctar vertelde ons dat toen de school werd gebouwd er nog geen andere gebouwen in de buurt stonden. Nu is er een heuse wijk met veel mooie huizen rondom de school ontstaan. Zo blijkt de invloed van stichting M.O.E.T. naast het onderwijs, economisch booming te zijn. De nieuwe directeur van de school, Nahini heette ons heel hartelijk welkom op de school nadat een goedgemutste dikke bewaker de poort open had gedaan. Sinds een paar jaar slaapt de bewaker in de keuken, om op die manier een extra leslokaal vrij te kunnen maken. Geen wonder dat hij zo dik is, merkt Moctar op. Het was erg indrukwekkend om het terrein van de school te zien en alle apparaten in de binnenplaats. Nahini nam ons mee naar alle klaslokalen om ons voor te stellen aan alle leerlingen. Allemaal stonden ze op en luisterden doodstil naar onze introductie. Slechts een leerling durfde zijn mond open te trekken en zei dat hij ons ook heel erg welkom heette.

In de loop van de week zijn er veel gesprekken geweest met de leiding van de school. Hieruit kwam vooral naar voren dat in de toekomst de school moet gaan bestaan uit verschillende niveaus. Zoals je in Nederland MAVO, HAVO en VWO hebt, zullen er op de Ambachtsschool in Burkina ook verschillende gradaties komen. Zo kunnen aan de ene kant de grote talenten meer uit zichzelf halen en een beter certificaat behalen. Aan de andere kant kunnen kinderen, die de huidige opleiding niet weten te halen, een nog praktischere opleiding krijgen aangeboden en na de opleiding meteen aan het werk kunnen.

Traditioneel is er bij ieder werkbezoek van stichting M.O.E.T. een praktische meeloopdag op de Ambachtsschool. Het was heel gaaf om te zien hoe handig al die leerlingen zijn en niet onderdoen voor de plaatselijke timmerman in de Jordaan. Ook was het mooi om te zien hoe netjes en gestructureerd de lessen in zijn werk gingen. Iedere hamer, schroevendraaier, of boutje had zijn eigen plek en het respect voor de leraren was enorm (of ze hielden ons goed voor de gek, dat kan natuurlijk ook). Normaal gesproken staan de vier klunsjes uit Nederland altijd voor paal tijdens de praktische meeloopdag, maar dit jaar redde Thijmen onze eer, die met zijn timmermansogen heel goed met de leerlingen kon levelen.

Landbouwschool

Deze reis waren we met veel plezier vooral ontzettend druk met de voortgang van het opzetten van de Landbouwschool. Tijdens het vorige werkbezoek heeft M.O.E.T. een groot stuk vruchtbare grond weten te verkrijgen in een regio genaamd Tousiana, 60 km onder de stad Bobo-Dioulasso (waar de Ambachtsschool is). De hele week lang hebben we veel gesprekken gevoerd met directeur du projet, genaamd Drissa, die de ontwikkelingen van de Landbouwschool begeleidt. Hij bleek al heel ver te zijn in de invulling van het lessenpakket en wij overhandigden hem een uitgebreid onderzoek van de universiteit van Wageningen, die een grondige studie voor het opzetten van een Landbouwschool in Afrika bevat. Ook hebben we met verschillende aannemers om de tafel gezeten, die allen dolenthousiast waren om  de Landbouwschool te bouwen. Een hele dikke aannemer lijkt tot nu toe het meest geschikt en hij ging dan ook mee met ons bezoek naar Tousiana.

Donderdag was het dan eindelijk zover, we gingen op weg naar Tousiana! Het belangrijkste was om de grond voor de architecten in Nederland goed in beeld te krijgen en erachter te komen welke materialen er bij de bouw in Tousiana allemaal gebruikt worden. Daarnaast was het goed om de dorpelingen weer eens te ontmoeten en ze de voorlopige tekeningen te laten zien, met de geruststelling dat de school er echt komt. Met twee volgeladen auto’s gingen we onderweg en werden de huisjes steeds primitiever en het landschap steeds mooier. Moctar ging als een raket, waardoor Jesper zijn GTA skills, zich tot het uiterste moest inspannen om de wegpiraat over deze onherbergzame wegen te blijven volgen. Eenmaal aangekomen troffen wij een prachtig stukje land aan een meer, waarbij alle dorpelingen al onder een grote mangoboom op ons aan het wachten waren.

Het gesprek met het dorpshoofd (en zijn onderdorpshoofden) verliep door middel van twee tolken, terwijl de rest van de dorpelingen genoten van de door ons meegnomen broden en drank. Zij waren heel blij onze schetsontwerpen te zien en vertelden haast niet te kunnen wachten tot de bouw zou beginnen. Ook willen ze allen graag hun steentje gaan bijdragen aan de bouw. Vervolgens werden we door de dorpelingen rondgeleid over de enorme stukken grond voor de Landbouwschool. Max maakte alle filmpjes en foto’s en werd al snel door Moctar en bijna alle andere Burkinabe “de witte Chinees” genoemd. Hij ging echter onvermoeibaar verder. Ook kregen we uitgebreid te zien welke stenen ze in Tousiana meestal gebruiken bij de bouw. Bij het afscheid van de dorpelingen kregen we als dank een levende kip cadeau, die later die avond ons aller-lekkerste kippetje ooit bleek te zijn. De dag sloten we af met een beklimming van een daar beroemde rotsachtige berg, met prachtig uitzicht over de hele regio. Hierbij viel onze dikke aannemer bijna flauw, maar ondervond de beste man wel een broodnodige work-out.

Schoolfeest

Op zaterdag, onze laatste hele dag was er op de Ambachtsschool een groots schoolfeest georganiseerd. De dag ervoor waren we al met Moctar naar de veemarkt gegaan, om twee schapen uit te zoeken voor het feest. Vlees is voor de meeste mensen in Burkina heel duur, dus voor veel leerlingen was het bijzonder om schapenvlees te mogen eten. Wij waren allen in het oranje gehuld en Moctar had een prachtig officieel Olympisch pak aan, gekregen van een Nederlandse roeier van de spelen van Athene 2004. Het feest was voor zowel de leerlingen en leraren en voor ons een geweldige dag en volgens Moctar en Franca zelfs het beste schoolfeest ooit.

Eerst werden de volkliederen van beide landen uit volle borst meegezongen en na mooie woorden van Moctar, Franca en Nahini (de directeur) was het tijd voor het feestmaal. (Hierbij hebben we ook foto’s gemaakt van de leerlingen die een lunchdonateur uit Nederland hebben, waar ze allen heel blij mee zijn.) Het schapenvlees was zalig en uit deze reis bleek wel dat vrij roslopend vlees uit Afrika honderd maal lekkerder is dan het met chemicaliën volgespoten vlees uit de AH. Leerlingen uit alle klassen hadden verschillende play-back acts en dansjes opgevoerd. Een paar waren er echt waanzinnig goed, met salto’s en allerlei gekkigheid. Wij deden ook een dansje mee en met de houterige bewegingen van vooral Jesper en Max was het mooie leedvermaak voor de leerlingen. Voor het spektakel van deze mooie dag hadden wij ook wat voorbereid, namelijk het “Hollandse Zaklopen”. Toen wij het eerst voordeden vonden ze het maar raar, maar uiteindelijk ging het helemaal los. Ze konden er geen hout van, gingen allemaal op hun plaat en probeerden op alle manieren vals te spelen, maar daardoor was het juist geweldig. Vooral tijdens de finaleloop tussen de brugklassers en de leraren was de ambiance groots en toen de brugpiepers ook nog eens wisten te winnen werd iedereen helemaal gek. ‘s Nachts zijn we nog met Moctar uitgeweest tot in de late uurtjes, die letterlijk alle uitgaanstenten in Bobo lijkt te kennen en ondanks zijn wat oudere leeftijd de langste adem bleek te hebben. Al met al een was deze dag een fantastisch einde van een waanzinnige en succesvolle reis!

Verslag: Werkbezoek april 2013

Reisverslag werkbezoek Burkina maart/april 2013

29-03 tot 10-04, Alexander Ruhe, Fleur Gribnau, Estelle Roy en Simone van der Steeg.

 

Van 29 maart tot en met 10 april is een deel van het M.O.E.T.-bestuur afgereisd naar Burkina Faso. 
Het voornaamste doel van de reis was het verkrijgen van landbouwgrond, de afgelopen tijd is hier veel onderzoek naar gedaan en inmiddels was het tijd voor concrete stappen. Met gepaste trots kunnen wij nu mededelen dat Stichting M.O.E.T. grond heeft bemachtigd voor de bouw van de landbouwschool! Ook zijn er sollicitaties gehouden voor een Directeur de Projet, de persoon die de bouw en ontwikkeling van de Landbouwschool kan begeleiden in Burkina.
 

Aankomst
Onze eerste ontmoeting met de Burkinabe kwam in de vorm van een jolige taxichauffeur, Amadou. Met zijn vieren knus op de achterbank nadat de koffers opgestapeld waren in een veel te kleine achterbak. Een touwtje hield de boel, hopelijk, op zijn plek. Alexander was meteen Amadou’s nieuwe beste vriend en een levendige conversatie ontstond tussen de twee. Dit ondanks het feit dat Alexanders Frans beperkt is tot de worden ‘Bon’ en ‘Merici beaucoup’. In Burkina is het blijkbaar genoeg voor een vriendschap. Aangekomen in ons hotel, Le Pavillion Vert werden we gastvrij ontvangen en hebben we kennisgemaakt met het lievelingseten van de Brukinabe, knoflook. Alhoewel dit achteraf bezien het een-na-lievelings is, kip komt net iets hoger. Onze reizigersdorst is gelest met het authentiek Burkinese bier ‘Brakina’. Na wat gelach van de gastvrouw bij onze bestelling van 4 bier, kwamen we snel achter de oorzaak hiervan. Brakina wordt geschonken in flessen van 66cl. Het was in ieder geval ruim genoeg voor onze dorst en nog een beetje meer.

We hadden een rustig begin van onze reis. Het was Pasen en ook in Burkina Faso doet men dan rustig aan. Wel was er in Bobo de hele week een Landbouwbraderie met lokaal verbouwde producten. In Afrika merkt men heel erg dat de opkomende Chinese economie oprukt. Goedkope spullen overstromen de markt, waardoor de lokaal geproduceerde Burkinese producten weggeconcurreerd worden. Op dit moment zijn de lokale autoriteiten bezig om de koop en verkoop van eigen geproduceerde producten te stimuleren, om zo de eigen economie meer leven in te blazen.

Ambachtsschool


Na een heerlijk ontbijtje was het eindelijk zo ver, eindelijk zouden we met onze eigen ogen de Ambachtsschool gaan zien. Het was een spannend moment om voor het eerst de school te zien waar we al een half jaar voor werken. Van buitenaf herkenden we opeens de MOET-muurschilderingen. Vrij onverwachts, want de waar de school op haar aller eerste foto’s nog helemaal vrij ligt, is er nu een hele wijk omheen ontstaan. Het is een levendige wijk geworden met  aardig wat leven in de brouwerij door woningen, wat winkelkraampjes en een stuk of 8 ezels. Ook was het leuk om de school van binnen te zien. De sierlijk geschilderde titels die alle verschillende plekken hun naam gaven zijn inmiddels niet helemaal meer van toepassing. In de praktijk bleek een andere indeling beter te werken, dus automechanica staat nu onder de titel metaalbewerking. Achter het de deur naar, zoals er geschreven staat, het magazijn vindt je een dichtgemetselde muur. Erachter is namelijk een nieuw lokaal gebouwd.

De leraren en directeur waren heel enthousiast, we werden met open armen ontvangen. Bij de leerlingen is het geestig om te zien dat zij net zo zenuwachtig waren als wij. Bij sommigen uit dit in een bijna grimmige blik. Terwijl anderen de clown uit gaan hangen, en dan als standje maar voor ons en de klas eens moeten gaan vertellen wie ze zijn. Het leukste om te zien was het Année Preparatoire, de eerste klas. Zij moeten nog richting kiezen dus volgen nu een voorbereidend jaar. Voor hun zijn wij het eerste MOET-bestuur dat op bezoek komt.Dit jaar doen er maar liefst 27 leerlingen eindexamen. In juni zullen zij naar Ouagadougou afreizen, de verschillende examens zijn namelijk over de hele maand verspreid. Verder is, na de nodige tegenslagen, het nieuwe dak van de Ambachtsschool eindelijk af! De binnenplaats is nu meer overdekt zodat er prettig in de schaduw gewerkt kan worden.

Het is inmiddels traditie geworden dat het MOET-bestuur een paar keer meeloopt met de leerlingen. Het is zo leuk om te zien waar ze allemaal mee bezig zijn en zo leren ze ons ook een beetje kennen. Ondanks een kleine taalbarrière hier en daar gaat de communicatie tussen Nederlandse studenten en Burkinese scholieren verrassend soepel. De oudere leerlingen hebben al vaker werkbezoeken meegemaakt en zijn dan ook een stuk minder verlegen. We worden overal bij geroepen voor demonstraties en mogen zelf aan allerlei machines frunniken en met hamers slaan. Onze onhandigheid hierin breekt het ijs vrij snel. Op de een of andere manier zien zij er heel professioneel en nogal stoer uit met een las-helm op, terwijl je je bij ons afvraagt of Darth Vader niet verdwaald is van de set van de nieuwe StarWars film.

Schoolreisje


Het onbetwiste hoogtepunt van de reis was het schoolreisje. We hebben de leerlingen meegenomen naar La Guinguette, een groene oase langs een riviertje waar je heerlijk kan zwemmen. Ondanks dat het maar 18 kilometer buiten Bobo ligt, waren zowel de leerlingen als ook de leraren er nog nooit geweest. De feestvreugde was compleet toen iedereen ook nog een bord kip en rijst met sumbala te eten kreeg. Na het eten was het tijd om te zwemmen, badkleding doen ze niet echt aan, iedereen ging met gewone kleren het water in. Het restaurant was dus langs het stroompje gelegen, dus daar lag iedereen heerlijk in te poedelen en te klieren. Door dat het natte seizoen nog niet was begonnen was het water nog ondiep, gelukkig want er kon natuurlijk niemand zwemmen. Het was voor iedereen een onvergetelijke dag.

Landbouwschool


We begonnen de reis met een bepaald stuk land op het oog: 60 kilometer ten zuiden van Bobo Dioulasso in de omgeving van het dorp Toussiana. Op weg daarheen bleek de omgeving prachtig en besloten we meer rond te kijken. Er bleek vlak naast de grote weg een klein meer te liggen omringd door vruchtbare grond. Na meer informatie over de grond te hebben nagevraagd, zijn we uiteindelijk met twee flessen Pastis en veertig broden in de achterbak naar het dorpshoofd gegaan. Hier hebben we uitgelegd wat Stichting M.O.E.T. is en wat onze plannen zijn, met de vraag of het ook mogelijk was om bij het meer grond te krijgen voor onze landbouwschool. Deze dorpen zijn zo klein dat iedereen er inspraak heeft. We zaten dus met tien dorpelingen, vertegenwoordigers van elke generatie, onder de mangoboom.

Er werd ons verteld dat door de onverwachte manier waarop we bij het dorp waren aanbeland (we reden er toevallig langs), we in hun ogen zijn gezonden door God. Die dag omarmden we het geloof, dat begrijpt u wel. Op dit moment zijn we nog in afwachting van het precieze stuk land dat we toebedeeld krijgen, maar de afspraak met het kadaster staat gepland voor komende week! Ook zijn er twee goede sollicitanten naar voren gekomen. Hier wordt nog een achtergrond check naar gedaan, maar het ziet er veelbelovend uit. We houden u op de hoogte!


Verslag: Werkbezoek februari 2011

Verslag van Martijn, Daan, Fleur en Kim

Zondag

Met de NIA-week nog in het achterhoofd kwamen we aan op Ougadougou, de hoofdstad van Burkina Faso. Het was al donker, dus we waren nog erg onwennig. Door een vriend van Moctar en Franca werden we opgehaald en gebracht naar ons hotelletje. Daar ons eerste nacht doogebracht en de volgende ochtend gelijk de bus gepakt naar Bobo Dioulasso, waar een warm welkom van Moctar en Franca op ons wachtte!

Maandag

Vandaag hebben we voor het eerst de ambachtsschool bezocht. We kregen een rondleiding van Moussa (directeur) en Moctar en hebben kennis gemaakt met alle leraren en leerlingen. Het was heel leuk om de leerlingen nu eindelijk te zien en sommigen herkenden we van foto's. Ze waren nog erg verlegen en heel beleefd, maar dit was natuurlijk ook pas de eerste keer dat we ze zagen. Op de school hebben kregen we lunch van de kokkin en vervolgens zijn we door Bobo heen gereden waar we heel veel garages hebben bezocht om een indruk te krijgen waar de leerlingen na hun opleiding kunnen gaan werken.

Aan het einde van de middag hadden we een afspraak met Herman en Connie van de stichting Vrienden van Burkina Faso. Deze stichting bouwt waterputten in Burkina Faso en een jaar geleden heeft de Belgische stichting aan ons een waterput geschonken, echter is deze vrij snel kapot gegaan. Ze vonden het heel erg dat zij een slechte waterput aan ons hadden opgeleverd en waren daarom blij om ons in Burkina Faso een nieuw voorstel te kunnen doen in. Zij zullen de bouw van een nieuwe waterput gaan financieren en de bouw ervan zal onder onze verantwoordelijkheid vallen. Uiteraard waren we hier heel erg blij mee! 

Dinsdag

In de ochtend hebben we de katoenfabriek van Moctar bezocht en andere fabrieken/garages gezien om wederom een indruk te krijgen waar onze leerlingen stage kunnen lopen en later wellicht kunnen gaan werken. Aan de eigenaren van de garages hebben we ook gevraagd hoe ze het zouden vinden als een aantal leerlingen in de zomer bij hun stage zouden komen lopen en daar waren ze erg positief over. Sommige garagisten hadden al een keer een stageplek aan één van onze leerlingen gegeven en die waren erg tevreden over het niveau. Goed nieuws dus! 

Om 13:00 uur hadden we met Herman en Connie op de school afgesproken om de kapotte waterput te bekijken. Vervolgens zijn we met hen doorgereden naar het voorbeeld van onze toekomstige waterput en hebben we offertes van de nieuwe waterput laten opstellen.

Aan het eind van de middag zijn we met Moctar weer door Bobo rond gereden en hebben we gekeken waar de electriciteitspalen van de school vandaan komen. Blijkbaar komen de palen uit een rijke buurt nabij en toen ze daar werden neergezet, is er geregeld dat ze een kleine omweg maken richting de ambachtsschool, waardoor de arme buurt om de school heen nu ook electriciteit heeft. Na dit gezien te hebben, zijn we naar de Auberge Villa Rose gegaan waar Franca en Moctar de eigenaren van zijn. Een ontzettend leuk hotel waar we een echt Afrikaans biertje hebben gedronken.

Woensdag

In de ochtend eerst naar het internetcafe gegaan om paspoorten uit te printen voor de AEEP wisseling bij de notaris. Vervolgens een Burkinabese familie bezocht van een overleden vriend van Moctar en toen weer een kijkje genomen op de ambachtsschool. 

In de middag wederom een druk programma met afspraken met de verzekeringsmaatschappij en de notaris. Alle leerlingen zijn nu verzekerd als er op de school iets gebeurd, zoals een ongeval. Gelukkig was er ook nog even tijd om naar de lokale markt te gaan. 's Avonds hebben we vergaderd met Moctar en Franca over het verloop van de ambachtsschool en de toekomst van stichting M.O.E.T.

Donderdag

Na het ontbijt zijn we vertrokken naar een landbouwschool net buiten Bobo. Dit is de enige landbouwschool in de buurt en de school valt onder de staat. Er bestaan in Burkina Faso geen privé landbouwscholen. Nu weten we zeker dat we een landbouwschool willen gaan bouwen!

Verder die dag nog 2 ambachtsscholen bezocht: Don Bosco en Complexe Scolaire Baraka. Het bezoeken van die scholen geeft weer veel nieuwe ideëen en vergelijkingsmateriaal. Op één van de scholen was bijvoorbeeld een campus waar de leerlingen al hun eigen kasten en bedden maakten en daarnaast kregen ze ook externe opdrachten om spullen te maken. Op het gebied van zelfvoorzienendheid van onze eigen ambachtsschool is dat ook de kant die we op willen. Door externe opdrachten kunnen de leerlingen geld gaan verdienen om hun schoolgeld te betalen. Op die manier zullen ze dan ook meer betrokken zijn bij hun opleiding.

In de avond hadden we een vergadering met Sanou, de accountant van de ambachtsschool en hebben we de gehele begroting doorgesproken.

Vrijdag

Ons eerste agendapunt van de dag was een bezoek aan de notaris. Vervolgens zijn we naar de veemarkt gegaan om 2 schapen uit te kiezen voor het feest van de volgende dag. We hadden bedacht om een groot feestmaal te organiseren voor de leerlingen op de school. Ze eten nooit vlees (altijd rijst met saus) en daarom leek het ons een goed idee om 2 schapen te kopen voor deze bijzondere dag!

Na de lunch zijn we naar de school gegaan waar Daan en Fleur een belangrijk gesprek hadden met Moussa en aansluitend met de leraren over het verloop van de school.

Aan het eind van de midddag wederom even naar de notaris en toen nog een museum bezocht en kleine souvenirswinkels afgegaan.

Zaterdag

In de ochtend nog de laatste voorbereidingen voor het feest getroffen. Vanaf half 1 waren we op de school waar alle leerlingen optredens voor ons hadden ingestudeerd. Dit was een grote verrassing, want we wilden juist aan hen iets geven! Het was echt geweldig om al die optredens, toneelstukken en zelfs monologen van de leerlingen te zien. Ze kwamen helemaal los en toen kon je echt zien hoe ze zijn. Aan het eind nog met z'n allen gedanst en daarna een heerlijk grote lunch gehad en natuurlijk met alle leerlingen op de foto geweest.

’s Avonds met z’n vieren uit eten gegaan en het nachtleven van Bobo geproefd...

Zondag

Chilldag! Met ons vieren naar het zuiden van Burkina Faso gereden om het land te verkennen. Eerst naar de rotsen geweest en vervolgens de watervallen bezocht. Heerlijk gezwommen en gegeten en toen door naar een heel mooi meer waar we in een bootje nijlpaarden hebben gezien.

Maandag

Als eerste hebben we net buiten Bobo een stuk landbouwgrond bezocht, maar dat stuk grond was erg klein. Vervolgens een uur gereden naar het tweede stuk land voor de landbouwschool en dat zag er een stuk beter uit. Daar hebben we grondproeven van genomen om in Nederland te laten testen op vruchtbaarheid.

We zouden nog een derde stuk grond bezoeken, maar daar was het inmiddels te laat voor en toen zijn we naar de bank gegaan om kennis te maken. 

Dinsdag

Op deze laatste dag ook het laatste stuk landbouwgrond bezocht, maar dat viel helaas tegen. Vervolgens realiseerden we echt dat onze reis er al weer op zat en moesten we onze spullen pakken. Bij het busstation hebben we van iedereen afscheid genomen en werden we uitgezwaaid door Moctar, Franca, Moussa, Sanou en een aantal leerlingen en leraren van de school. Echt super! Wat een ontzettend warm land en fijne mensen en wat zijn we een geweldige ervaring rijker!

Verslag: Werkbezoek februari 2010

Verslag van Philippine en Elisa

Zondag
’s Ochtend heel vroeg aangekomen in Ougadougou, opgehaald door Issaka en naar het hotel gebracht. De volgende dag door Hadja (nicht Moctar) naar de bushalte gebracht. Om 15:00 uur de bus genomen om vervolgens om 20:00 uur aan te komen in Bobo en opgehaald te worden door Moctar. Thuis gedoucht, gegeten en een bezoek gebracht aan festival "De la Rue" waar wij Bregje ontmoet en bedankt hebben voor haar werk met Jan en Harry.

Maandag
Bezoek aan de school gebracht waar we Moussa, de directeur hebben ontmoet. Wij hebben met hem het lesprogramma, de cijfers, het wegingsysteem en de leerlingen besproken. Onze eerste indruk was dat er nog veel moest gebeuren. Vanwege het gebrek aan materialen en het nog niet voltooide electriciteitsnet worden er vooral veel theorielessen gegeven en hier waren niet genoeg lokalen voor. Sowieso moeten er buiten de school lokalen worden bijgebouwd omdat de officiele examens niet worden erkend als de leerlingen deze moeten maken naast het praktijkgebied.

Wat is er nu nodig:

  • werktafels
  • handschoenen
  • eettafels + stoeltjes
  • ipv hout op gas koken, nu zo goed als onmogelijk voor de kokkin
  • autobrug
  • electriciteit
  • lokalen

’s Avonds het afscheid van Bregje gevierd en haar uitgezwaaid.

Dinsdag
’s Morgens de brief van Roel gegeven. Pien heeft de financien doorgenomen met Sanou (de boekhouder), een zeer harde werker die veel overheeft voor onze school en de zaak zeer serieus neemt. Zo is mij elke post, inclusief gummetjes en potloden, uitgelegd. Elisa: Met Franca gepraat over onze planning en hoe het eraan toegaat in Bobo met scholen, inclusief waarom het schoolbestuur niet meer actief is.

Vervolgens samen naar de Burgermeester van district Do (waar onze school zich bevind), hiervoor een mooie fles jenever in de vorm van een amsterdammertje meegenomen en vriendelijk kennis gemaakt. We hebben gevraagd hoe we de grond op onze naam konden krijgen (ipv Vive naar AEEP) en aangegeven dat we heel graag wat extra grond in de buurt zouden krijgen of kopen.

Hierna hebben we een zeer zieke vriend van Moctar bezocht (zijn manusje van alles, bewaker, chauffeur etc) om te zien hoe families ook kunnen leven. Pien heeft een baby keihard laten krijsen vanwege haar blanke hoofd, great. Daarna kwam Moctar met het idee even langs zijn familie en hebben we de pindakaas-oma ontmoet.

Woensdag
Elisa heeft Wim Simonse ontmoet, hij heeft een soortgelijke school opgezet in Bobo 7 jaar geleden, deze loopt nu goed. Vervolgens heeft zij een garage, de dochter van Moctar en de schoonfamilie van Franca bezocht. Hier heeft zijn overheerlijk traditioneel gegeten. Daarna is ze nog langs een kleermaker, ziekenhuis, EHBO-post, school en kraamafdeling gegaan. Bij het ziekenhuis zijn er officieel stageplekken geregeld.

Pien heeft met Ibu (neef Moctar) een tripje naar de markt gemaakt en vervolgens zijn familie en huiselijke omgeving gezien. Vervolgens samen met Moctar naar het kadaster gegaan om op papier te bevestigen welke grond van ons was om de aanvraag te voltooien voor de naamswisseling van de grond. Beetje onder de tafel betaald ivm ziekte van de chef en we wilden het graag die dag wel hebben, dat is gelukt. Terug naar de Auberge van Franca om met de verzekeraar de verzekeringen voor de studenten te bespreken en met de jurist een opzet gemaakt om de namen van de AEEP te veranderen.

Donderdag
Pien is samen met Moctar langs de jurist gegaan en officieel de namen van de AEEP verandert in Moctar, Philippine, Elisa, Martijn en Franca. Daarna de financien afgerond met Sanou (laatste maanden).

Elisa heeft prive en openbare scholen bezocht en hier gesproken met alle directeuren, docenten en leerlingen. Daarna de school van Wim Simonse bezocht waar zij een uitgebreide rondleiding kreeg van de directeur. Hierna heeft zij nog een garagist ontmoet en gesproken over de uitwisseling met Jan en Harry.

Vrijdag

Tweede intensieve bezoek aan de school, we hebben alle studenten gefilmd en veel gefotografeerd. De burgermeester van Do kwam op bezoek want had de school nog nooit gezien. Hij was zeer onder de indruk en erg blij met dit initiatief. Vervolgens zijn we langs zes garagisten gereden om te zien hoe alles eruit zag en in zijn werk ging. Moctar heeft voor Elisa contact gelegd met een econoom en een advocaat voor eventuele stageplekken. Die avond zijn zeer gezellig uit eten gegaan met Moctar en Franca om de gehele te bespreken en af te ronden, zeer positief eindresultaat.

Zaterdag
Laatste zaken besproken, uitgaven van de week op een rij gezet en genoten van de laatste papaya. De bus van 12 uur genomen, uitgezwaaid door Moctar, Franca, Ibu en Razak.

Om 17:00 uur kwamen we weer aan in Ouaga en werder we wederom opgehaald door Issaka om naar het huis van Hadja te gaan. Hier lekker geslapen, gepraat en gegeten om vervolgens om 03.42 de vlucht naar Casablanca richting huis te nemen.