Stichting M.O.E.T.

Stichting M.O.E.T. is in 2006 opgericht op initiatief van studenten. De stichting is verbonden met het Amsterdams Studenten Corps/Amsterdamse Vrouwelijke Studenten Vereniging in Amsterdam (A.S.C./A.V.S.V.), de grootste studentenvereniging van Nederland.

Van de 3000 leden van de studentenvereniging zijn er meer dan 2500 donateur! De projecten van stichting M.O.E.T. worden vrijwel volledig gefinancierd door de leden van het A.S.C./A.V.S.V. Het is dan ook een stichting voor en door studenten.
 
Ambachtsschool
In 2009 hebben we een Ambachtsschool kunnen openen in Bobo Dioulasso, Burkina Faso. In juli 2012 zijn de eerste leerlingen afgestudeerd en op dit moment gaan er 82 leerlingen naar school! Zij worden opgeleid in een van de volgende ambachten: mechanica, automechanica, metaalbewerking of houtbewerking. Door het verwerven van deze vaardigheden kunnen ze in de toekomst zelfvoorzienend worden en de leefomstandigheden van hun gehele familie verbeteren.


Landbouwschool
Omdat meer dan 80% van de economie van Burkina Faso agrarisch is, ontstond het idee om een Landbouwschool te bouwen met drie richtingen: gewassen verbouwen, veeteelt en productverwerking. Met de westerse kennis binnen ons handbereik kunnen wij de lokale bevolking helpen de efficiëntie te verhogen. In de zomer van 2013 hebben we voor deze nieuwe school grond gekregen in Toussiana, een dorp 50 kilometer ten zuiden van Bobo Dioulasso. Nederlandse architecten het ontwerp gemaakt en lokale aannemers zullen de bouw gaan realiseren. 

 

Voor een bedrag vanaf €2,50 per maand kunt u al helpen.
Word ook donateur van Stichting M.O.E.T. Klik hier!

Galerij

Nieuws

Klik op de titels om verder te lezen.

Reisverslag werkbezoek januari 2016

Verslag werkbezoek januari

 

10-01 een koektrommel vol

Om 8 uur ’s ochtends spraken wij af bij het Olympisch stadion. Aurelia had haar vriend Wouter weten te misleiden om ons naar Brussel te brengen. In zijn kleine Peugeot propten wij onze overvolle en veel te zware tassen en als sardientjes in een blik begaven wij ons op de snelweg naar het zuiden. De sfeer was even warm als het kleine autootje. Eenmaal op Brussel Zaventem maakten wij ons op voor een avontuur met Tunis air. Van Brussel naar Tunis en van Tunis naar Ougadougou. De reis viel allerzins mee, op een paar huilende baby’s en een buurman met overgewicht na. Om half 12 kwamen wij aan in le pavillion Vert een niet geheel kakkerlakloos maar wel een gemoedelijk hotel.

 

11-01 Peuken voor plassen

Om half 10 namen wij de taxi naar het vertrekpunt van de bus naar Bobo diaoulasso, een reis die ongeveer vijf uur zou duren. Na twee en een half uur maakten wij een stop. De deuren gingen open en wij werden overspoeld door een golf van hitte en lawaai. Verkopers probeerden ons allerlei noten, vruchten en dranken te slijten. Toen wij eindelijk een plek hadden gevonden voor onze sanitaire stop, een paar hokjes met wat gaten in de grond, bleek dat wij moesten betalen voor het gebruik. Nog niet voorzien van Burkinese franken maar wel van een hoge nood probeerden wij te betalen met een paar sigaretten. De beheerder vond het gebruik van deze gevangenisvaluta wel grappig en opgelucht konden wij onze reis vervolgen. Rond vijf uur kwamen wij aan bij het busstation in Bobo waar Moctar ons hartelijk begroette. Aangekomen bij de Villa Rose hebben wij al onze eerste gesprekken gevoerd met Moctar en vervolgens met Nahini. Omdat Franca, de vrouw van Moctar, net terug was uit Ghana zijn wij met zijn allen naar een restaurantje gegaan voor een goed doorbakken stuk vlees. Een welkome verassing na een lange dag.

 

12-01 De eerste echte dag

Goed uitgeslapen begonnen wij aan de eerste echte dag van het werkbezoek. Na een omelet waar menig brak student een puntje aan kan zuigen hebben wij lang met Moctar gesproken over de ontwikkelingen rondom de bouw van de landbouwschool. De werkhouding van de opziener van beide scholen was het hoofdonderwerp van het gesprek. Vervolgens hebben wij met Nahini gesproken, de directeur van de ambachtsschool, Nahini is een erg goede directeur die houdt van zijn vak. Met hem hebben wij het ook over de werkhouding van de opziener van beide scholen gehad. Hij gaf net als Moctar aan dat hij geen respect heeft, een aspect van persoonlijke omgang dat erg belangrijk is in dit land, en dat hij niet goed rapporteerde aan zijn collega’s en aan de mensen in Nederland. In de avond volgde een gesprek met Moctar, Nahini, monsieur Dibliounni (landbouwspecialist) , Kumaré (controleur van de bouw) en de man in kwestie. Een maand daarvoor had hij aangegeven dat hij wilde stoppen met zijn functie en tijdens het gesprek probeerden wij duidelijk te krijgen waarom dit zo was. Na een lang gesprek is iedereen in vrede uiteen gegaan. We moesten opzoek naar een nieuwe opziener. Om de sfeer niet te bederven nodigde Moctar ons uit om mee te gaan naar een club. Ik zou kunnen beschrijven wat wij daar hebben mogen aanschouwen, maar u zou het toch niet geloven. Dongregoris is de naam.

 

 

 

13-01 brakke biobrandstof

Behoorlijk aangeslagen door de korte nachtrust en de nodige Brakina biertjes verschenen wij weer op tijd aan het ontbijt. Wij begonnen de dag met een gesprek met een Nederlandse ondernemer die eens met ons wilde spreken over de mogelijkheden om een ‘samenwerking’ aan te gaan. Zijn onderneming maakt installaties voor het produceren van biogas. Dit zorgt voor werkgelegenheid, geen stookkosten, het niet verbranden van hout wat het oprukken van de woestijn zal tegengaan en minder co2 uitstoot. Vervolgens hebben wij de gesprekken van de dag daarvoor uitgewerkt. Wij hebben met mr. Dibouloni gesproken over een nieuwe opzichter voor de landbouwschool. Ten slotte zijn wij samen met Drissa, de man verantwoordelijk voor de financiën, het financiële jaarverslag van 2015 doorgelopen.

 

14-01 back online

Een aangename verrassing wachtte ons deze ochtend, het internet deed het weer! Eindelijk konden wij alle familieleden en donateurs laten weten hoe het ons verging.

Wij hebben een gesprek gevoerd met de man die bij ons wegging, wij hebben er samen voor gezorgd dat alle informatie goed werd overgedragen. Verder hebben wij nog erg lang gesproken met Nahini, de directeur van de ambachtsschool. Om 7 uur stond er nog een afspraak op de planning, de man kwam echter om kwart over 11 rustig aan. Moctar verzocht de beste man toch een andere keer terug te komen, ons wachtte namelijk een nieuw nachtelijk avontuur.

 

15-01 bedrijfskleding en bietsende apen

Om twaalf uur reden wij naar de ambachtsschool. Wij kregen eerst een rondleiding over het terrein en vervolgens stond er een interessante lunch op ons te wachten. Na heel wat grappen over de inhoud van de maag van een zeekoe en genoeg zuinige gezichten hebben wij het brouwsel toch weten weg te krijgen. De biogas organisatie gaf een demonstratie van de voordelen van hun idee voor de leerlingen. Wij lieten de leerlingen een survey invullen over hun dromen en wat er nog verbeterd kan worden op de school. Vervolgens hebben wij een vergadering van ongeveer drie uur gehad met de leraren. Wij spraken over de hoogte van hun salaris, bijscholing en de algemene staat van de school. Na de vergadering kregen wij als bedankje voor het werk wat wij doen een shirt van de school. Als ware UNICEF/ artsen zonder grenzen ’s missionarissen keerden wij ietwat beschaamd terug naar onze compund.. Onderweg hebben wij nog een tussenstop gemaakt bij de lokale ‘dierentuin’ (lees: één aap in een kooi). Het scheen dat de aap een trucje kon, Aurelia gaf hem een sigaret en jawel, hij rookte hem op. Gelooft u het niet? Zie de foto’s voor het bewijs! ‘s Avonds in de Villa Rose bereikten ons de berichten over een aanslag in Ouagadougou.

 

16-01 bezorgde berichten

La Grande Reveille, onze telefoons waren ontploft met verontruste berichten vanuit Nederland. Vrienden en familie maakten zich grote zorgen vanwege de berichten rondom de aanslagen in Ouagadougou. Een tijd lang zijn wij bezig geweest iedereen aan het thuisfront gerust te stellen. Voor deze dag stond er niets op het programma dus vertrokken wij om twaalf uur naar de markt. Wij hebben stoffen gekocht om een jasje te laten maken.

 

 

 

17-01 Meetings&Giggles

Na wederom een heerlijk ontbijt hebben wij een lang gesprek met Moctar gevoerd over de landbouwschool. De insteek was om het voor ons scherp te krijgen wat er nog allemaal moet gebeuren om de school te kunnen openen. Hierbij kunt u denken aan het curriculum samenstellen, leraren aannemen, het klaarmaken van de grond, extra grond bemachtigen, het slaan van een waterput, het kopen en installeren van zonnepanelen, en de omheining rondom de school. Hidde en Boris konden de zoveelste meeting op het terrein van de Villa Rose om een of andere reden niet aan en zaten als een stel giechelende schoolmeisjes keer op keer te proesten van het lachen. Deze lijn werd vervelend genoeg doorgezet toen wij tegen borreltijd op bezoek gingen bij een Nederlands echtpaar die in de buurt woonden.

 

18-01 Omkoping en een huwelijk

Na een tijdje op Moctar te hebben gewacht vertrokken wij naar Yoja om de vordering van de bouw van de landbouwschool te bekijken. Onderweg werden wij door het leger aangehouden voor een controle. De apk van de Nederlandse rally jeep waar wij in reden bleek niet in orde. Moctar vroeg of wij even 3000 sefa voor hem hadden en na een beetje handjeklap in de bosjes konden wij doorrijden. De bouw vorderde prima en na een korte en warme wandeling over het terrein schoven wij bij het dorpshoofd ‘aan’ voor een beleefdheidsbezoek. Wij hadden een fles drank voor het dorp meegenomen en na wat palmwijn van hun kant werd het zowaar een gezellige aangelegenheid. Op de terugweg wilden de beiden mannen even sturen, het werd al snel duidelijk dat Boris de beste coureur van het gezelschap was. Overigens was deze zelfde Boris op de heenweg bijna ten huwelijk gevraagd. Eenmaal terug in de Villa Rose, waar nog wat planning moest gebeuren voor het aanstaande schoolreisje, kreeg ‘ton ton’ (oom) Moctar een belletje van het meisje of hij toch niet een ontmoeting kon opzetten. Hij bedankte godzijdank vriendelijk.

 

19-01 Quaestoren en sollicitaties

Deze dag zou helemaal in het teken staan van het voorbereiden van het schoolreisje. Twee uur hebben wij met Moctar rond gereden om proviand in te slaan voor het schoolreisje. Hidde had heimwee. Met een auto vol tomaten, uien, waterzakjes en bananen kwamen wij bij Villa Rose aan. Na de lunch hebben wij een sollicitatie gesprek gehouden voor iemand die het programma voor de landbouwschool kon opzetten. Hierna heeft Aurelia met Nahini gesproken over een lijst van benodigde materialen voor de ambachtsschool. Terwijl Quaestor 1 en Quaestor 2 zich over de gemaakte uitgaven van onze tijd in Burkina bogen, wat hun niet erg makkelijk afging, was er nog een gesprek met een sollicitant.

 

20-01 the final countdown

Hidde had nog steeds heimwee, desalniettemin stond voor vandaag het schoolreisje op het programma. Met een auto vol bakken gehakt, wortelen, pinda’s en ander lekker eten vertrokken wij naar de bus. Na twee uur rijden kwamen wij aan bij de Sindhou peaks. Hier kregen wij samen met alle leerlingen een rondleiding. Naast de peaks was vooral het nemen van selfie’s een belangrijk programmapunt. Alle leerlingen wilden met ons op de foto. Vervolgens reden wij naar Banfora om te gaan zwemmen bij een waterval. Als ervaren ‘foodtruckers’ deelden wij broodjes gehakt, een banaan en wortel en een glaasje mierenzoete limonade uit. Het zwemmen vond iedereen fantastisch en zingend keerden wij terug naar Bobo. In de avond wachtte ons nog een concert op het Franse instituut. De muzikanten, die ook in de villa rose verbleven, gaven een waanzinnige show. Wij sloten de avond af met een feestmaal waar Franca ons nog een leuk aandenken gaf. Tijd om onze tas te pakken. Wij gingen naar huis, Hidde was blij.

 

21-01-16/22-01-16 een reis van +/- 30 uur

10:00 Bus naar Ouagadougou

16:30 Na 7 paspoortcontroles door het leger aankomst in Ouagadougou

20:30 Na 10 (!) paspoortcontroles boarden

22:00 Tussenstop Abidjan (Ivoorkust)

06:00 Aankomst Tunis (Tunesie)

09:30 Vertrek naar Brussel

12:30 Aankomst Brussel

15:30 Amsterdam

Reisverslag werkbezoek mei 2015

Op 29 april was het dan eindelijk zover: de 3 M.O.E.T. dames zouden beginnen aan een Indiana Jones waardig avontuur, waar een heuse Chuck Norris of Jackie Chan nog 3 keer over zou moeten nadenken, ook wel een werkbezoek in Burkina Faso genoemd. Na een gezonde portie stress omdat onze vlucht was vertraagd, waardoor wij dus vreesden voor onze overstap in Casablanca, kwamen wij rond middernacht aan op het vliegveld van Ouagadougou. Het onthaal was letterlijk en figuurlijk warm en na een ebola formulier te hebben ingevuld en onze handen te hebben gereinigd, vertrokken wij met onze spullen richting ons verblijf voor de eerste nacht. De volgende dag stond ook ons de befaamde busreis te wachten naar Bobo – Dioulasso. Een uitgebreide ruzie om onze plekken in de bus, een film over een hoerenhuis en een zeer welkome 5 uur in de airco later zetten wij voet aan land in Bobo en stond Chef Moctar op ons te wachten. Na een hemelse douchebeurt, de eerste van velen aangezien het daar rond de 40 graden was overdag, en een heerlijke salade was het meteen tijd om met Moctar en Franca, de Nederlandse vrouw van Moctar, de planning van het werkbezoek te bespreken onder het genot van een brakina, de voor ons tamelijk lollige naam van het bier daar.

De hierop volgende dagen was het tijd voor veel vergaderingen. Wij hebben uitgebreid gesproken met Drissa, degene die de leiding heeft over de bouw van de landbouwschool en verantwoordelijk is voor het draaien van de school na de opening, Sanou, de boekhouder, Nahini, de directeur van de ambachtsschool, verschillende ondernemers met offertes voor putten en zonnepanelen en Moctar en Franca over de stand van zaken van M.O.E.T. daar en welke toekomstvisies zij voor ogen hebben. Om in kaart te brengen wat de effecten zijn van onze ambachtsschool en wat eventuele verbeteringen zouden kunnen zijn hebben wij ook 25 leerlingen en oud-leerlingen van de school gesproken. Tussen het voorbereiden van de gesprekken, de gesprekken zelf en het uitwerken van de gesprekken door was er ook wat tijd om Bobo eens goed onveilig te maken. Onder begeleiding van Moctar hebben wij meerdere nachtclubs getrotseerd, wat resulteerde in uitgelachen worden om onze dansmoves, onze ogen uitkijken naar de uitdossing van de vrouwen daar en ons uitermate verbazen over het feit dat mensen daar niet met elkaar dansen maar in de spiegel met zichzelf dansen. Ook hadden wij het geluk dat we de kans kregen om een heus traditioneel ritueel mee te maken voor een goed regenseizoen. Veel onthoofde kippen, voodoo poppetjes en bezetenen die zichzelf in de fik staken verder konden wij de volgende dag concluderen dat het niet voor niks was geweest. Een regenbui waar onze Nederlandse miezer nog iets van kan leren doordrenkte de rode stofwegen tot een heuse modderpoel.

Last but not least was het de laatste dagen voor ons tijd om het bouwterrein van de landbouwschool en de befaamde ambachtsschool te bezoeken. Op het terrein van de landbouwschool in Yoya, in de buurt van Toussiana, werd druk gebouwd en gegraven, iets wat ons in de 45 graden plaatsvervangend deed zweten. Na een rondleiding over het eindeloze, idyllische terrein vol bomen en met een groot meer, was het tijd om met het dorpshoofd en zijn familie onder het genot van een broodje ei en heel veel mango’s, te spreken over de 27 hectare land die wij graag nog bij de school willen hebben. Na een paar goedkeurende knikjes richting mijn nikes leek er zowaar een deal te ontstaan, maar uiteindelijk was de conclusie toch dat ze het er later weer over zouden hebben. Al mango plukkend en luidkeels het lied ‘bumpy ride’ zingend, wat toepasselijk was gezien de conditie van de ‘weg’, vertrokken wij weer richting Bobo – Dioulasso, waar wij de volgende dag dan eindelijk de ambachtsschool zouden bezoeken. We begonnen dit bezoek met een schoollunch, gemaakt door de kokkin van de school. Na de lunch hadden wij een bespreking met de leraren van de ambachtsschool. Vervolgens kregen wij een rondleiding door de school. Hoewel de leerlingen uit de hoogste klas examens aan het maken waren werden wij elk klaslokaal ingeduwd, waarop de hele klas op z’n frans opstond en ons beleefd begroette. De volgende dag waren wij weer op de school om nog meer leerlingen te spreken. Toen de strenge maar rechtvaardige directeur Nahini en overige leraren uit het zicht waren en wij dus de klas voor onszelf hadden, was deze beleefdheid verdwenen. Het testosteron level schoot in raket snelheid omhoog en een geliefde reactie op hun toekomstplannen was dan ook trouwen met een blanke vrouw. Gelukkig wist Aurelia wel een zodanige serieuze indruk op ze te maken dat ze verder alles netjes invulden en ze met bruikbare tips en tops kwamen.

Na al deze avonturen en meer was het helaas tijd om weer te vertrekken naar ons kikkerland. Na een emotioneel afscheid, dat heb je met dames, was het tijd om weer in de bus richting Ouagadougou te vertrekken, daar een paar uurtjes te slapen en in het holst van de nacht terug naar Brussel te vertrekken. Het was een fantastische ervaring waar we veel van hebben geleerd en een eigenlijke overbodige bevestiging dat dat ene biertje per maand grandioze resultaten oplevert waardoor mensen daar een betere toekomst krijgen.

Reisverslag werkbezoek januari
19-02-2015

Reisverslag werkbezoek januari

Afgelopen januari zijn er een aantal afgevaardigden van stichting M.O.E.T. naar Burkina gereisd. Vier leden van het oude bestuur en een van het nieuwe hebben ongeveer tien dagen hard gewerkt om te bekijken hoe de bouw van de landbouwschool vordert en waar nog enige planning en overleg nodig is. Ook hebben zij gesprekken gevoerd met functionarissen van de ambachtsschool met als doel het onderwijs te evalueren.

Op 9 januari zijn Lara, Pieter-bas, en Max vertrokken, later volgden Amber en Tim. Na een lange reis konden zij op maandag 12 januari beginnen met hun werk.

 Ambachtsschool

De container met goederen die vanuit Nederland is gestuurd was aangekomen bij de ambachtsschool. Alle spullen uit de container zijn in goede orde, uiteraard met enkele vertragingen, aangekomen. Het nieuwe lokaal is laten zien en samen met Moctar hebben de afgezanten gekeken naar de mogelijkheden voor nog een nieuw lokaal. Met Nahini is gesproken over de studieresultaten van de leerlingen en het percentage meisjes op de school.

 Landbouwschool

Met Drissa, de projectmanager van de landbouwschool, is veel gesproken. Het ging vaak over de bouw van de landbouwschool, hier moet u denken aan zaken als; de locatie voor de waterput en de indeling van de lokalen en de benodigde materialen voor de school. Ook is er met een partij gesproken over de mogelijkheid voor het plaatsen van zonnepanelen. De omgeving waar de landbouwschool gebouwd wordt beschikt niet over een lodge, de bezoekers sliepen dus bij de dorpelingen op de grond, iets wat zij niet snel zullen vergeten.

 Schoolreisje

In Bobo Dioulasso zijn inkopen gedaan voor het geplande schoolreisje. Op 17 januari was het zover, 100 broden, evenveel zakjes water en frisdrank en 2 bussen gevuld met leerlingen kon de dag beginnen. De reis ging eerst naar een aantal rotsformaties om vervolgens door te reizen naar een waterval. Hier ging iedereen zwemmen en naast witte lichamen in zwemkleding bleek hier ook de ‘go pro en selfiestok’( een camera aan een stok) bijzonder interessant.

Al met al was de reis bijzonder productief. Men heeft nieuwe inzichten gekregen in de behoeften van de leerlingen en leraren. Ook hebben we een goed beeld gekregen van wat er allemaal nog geregeld moet worden voor de bouw van de landbouwschool. Het einde is nog lang niet in zicht maar toch vordert de bouw gestaag.

Stichting M.O.E.T. op Facebook